Αϋπνία και νεύρα, πολλά νεύρα!!!

 

Καλησπέρα!

Για να δούμε ποιος θα κοιμηθεί σήμερα, με πόσες διακοπές και πόσες ώρες. Οι μέρες μου κυλούν γεμάτες και δημιουργικές, αλλά οι νύχτες μου είναι ανήσυχες. Και απ΄ ό,τι ακούω δεν είμαι η μόνη. Πολλοί υποφέρουν από διαταραχές στον ύπνο, αλλά δυστυχώς δεν αποφασίζουν όλοι να απευθυνθούν σε έναν ειδικό ψυχικής υγείας ώστε ν' αντιμετωπίσουν το πρόβλημα.

Η νοοτροπία "τρελός είμαι να πάω στον ψυχολόγο;", πόσω μάλλον στον ψυχίατρο είναι κυρίαρχη ακόμη και το έτος 2021. Δεν λέω υπάρχει προκατάληψη και στίγμα. Υπάρχουν κακοί επιστήμονες, ακατάλληλοι, άσχετοι, αναίσθητοι, φραγκοφονιάδες. Αλλά δεν νομίζω ότι είναι η πλειοψηφία. Αν το ψάξει λίγο κανείς, έστω στην αρχή κατευναστικά με ένα φάρμακο αν η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο και μετά με διαδικασία προσωπικής ανάπτυξης, όπως λέει μια φίλη μου ψυχολόγος και πολύ μου αρέσει, είναι βέβαιο, ότι θα βρει λύση στο πρόβλημα της αϋπνίας κι αν έχει το θάρρος, την υπομονή και καμιά φορά τα χρήματα (αν και υπάρχουν πολύ αξιόλογες δωρεάν δομές), θα καταλάβει και τις αιτίες της, θα γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του (ζητούμενο) και θα μάθει να σχετίζεται καλύτερα και πιο υγιώς και με τους άλλους ανθρώπους.

Ειδικά αυτούς τους δύσκολους καιρούς της πανδημίας με το διάχυτο φόβο που βιώνει ο καθένας για τον εαυτό του και τα αγαπημένα του πρόσωπα, αλλά και του υποχρεωτικού εγκλεισμού με ό,τι αυτό συνεπάγεται (για κάποιους αφόρητη μοναξιά για κάποιους άλλους υποχρεωτικό καθημερινό πολύωρο συγχρωτισμό με πρόσωπα του στενού περιβάλλοντος με τα οποία οι σχέσεις δεν είναι οι καλύτερες), για όλους πάντως εκνευρισμό, σχεδόν απόγνωση (ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΤΣΙΤΑ!), ίσως είναι η πιο κατάλληλη στιγμή να αντιμετωπίσει κανείς τους δαίμονές του αφού δεν μπορεί να ξεφύγει απ΄αυτούς όπως έκανε στο παρελθόν με διάφορους περισπασμούς.

Αποφορτίστε, συζητείστε, κάντε τέχνη, σχετιστείτε, επικοινωνήστε και αν χρειαστεί, χτυπήστε και την πόρτα ενός ειδικού. Δεν χρωστάτε εξηγήσεις σε κανέναν!

Εύη

 Goooodmorninggg!!!

Πάλι εδώ!

Αποφάσισα να δώσω σ' αυτό το blog που το αγάπησα πολύ και γνώρισα διαδικτυακά ενδιαφέροντες ανθρώπους μέσα απ' αυτό, μια τρίτη ευκαιρία. Τώρα είμαι λίγο πιο μεγάλη και πιο έμπειρη από διαδίκτυο. Έχω κι ένα blog επώνυμο, στο οποίο δημοσιεύω τα γραπτά μου (διηγήματα και άρθρα).

Αλλά εδώ θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου (και όχι μόνο) γι΄ αυτό διατηρώ προς το παρόν την ανωνυμία μου-με κάνει αυτό να αισθάνομαι πιο ελεύθερη.

Ο χρόνος μου είναι περιορισμένος, αλλά για να έχει ένα νόημα όλο αυτό, προσανατολίζομαι να ανεβάζω ένα post την εβδομάδα μέσα στο Σαββατοκύριακο, που όσο να ΄ναι χαλαρώνουν οι επαγγελματικές υποχρεώσεις.

Με την καραντίνα πώς τα πάτε;

Εγώ την παλεύω κάπως γιατί και πριν εργαζόμουν κυρίως από το σπίτι, οπότε δεν έχουν έρθει εντελώς τα πάνω κάτω στη ζωή μου, όπως έχει συμβεί σε άλλους ανθρώπους. Επίσης ζω σε σχετικά μεγάλο σπίτι, οπότε έχω τον δικό μου προσωπικό χώρο, κι ένα μπαλκόνι στενούτσικο αλλά περιμετρικά του σπιτιού, γεμάτο πολλά και όμορφα λουλούδια (να ΄ναι καλά η μαμά!).

Ωστόσο έχει και για εμένα δυσκολίες αυτή η κατάσταση. Μου λείπουν οι φίλοι μου, με τους οποίους διατηρώ τακτική τηλεφωνική κυρίως αλλά και μέσω skype επικοινωνία, μου λείπουν τα μαθήματα tai-chi, μου λείπουν οι βόλτες κυρίως προς τη θάλασσα που τώρα απαγορεύονται..Τα μουσεία, τα σινεμά, τα θέατρα...

Τέλος, αν και είναι μια κάποια λύση με έχουν κουράσει τα ατελείωτα mails, zoom, skype για δουλειά ή επιμόρφωση, ειδικά αν η σύνδεση έχει προβλήματα, ή αν τα μυαλά έχουν προβλήματα και μιλάει ο ένας πάνω στον άλλο, πετάγεται, διακόπτει...

Δεν ξέρω αν με νιώθετε... 

Θα χαρώ πολύ αν κάποια/ος διαβάσει αυτό το μήνυμα που έριξα στο μεγάλο μπουκάλι του διαδικτύου.

Άραγε θα βρω παραλήπτες;

Γράψτε μου κάτι στα σχόλια αν θέλετε, θα χαρώ πολύ ν' ακούσω και τις δικές σας σκέψεις.

Τα λέμε (ελπίζω να μη μείνω εδώ μόνη σαν το λεμόνι) σύντομα.

Τα φιλιά μου!

Εύη

Αφιέρωμα στην Κατερίνα Γώγου στο ΑΝΤ1 το 1993

Σαράντα χρόνια έχουν περάσει από τότε που είδαν οι κάτοικοι το χωριό τους να χάνεται κάτω από το νερό. Από τότε που παρακολούθησαν βουβοί τις αυλές να πλημμυρίζουν σιγά σιγά, την εκκλησία να πνίγεται, την τελευταία καμινάδα να βυθίζεται κι αυτή στην αδηφάγα λίμνη. Σαράντα χρόνια μετά, η ανάμνηση του Καλλίου, του πετρόκτιστου χωριού της Φωκίδας, που σκεπάστηκε το 1981 από τα νερά της τεχνητής λίμνης που δημιούργησε το φράγμα του Μόρνου, με σκοπό την υδροδότηση της πόλης της Αθήνας, ζει ολοζώντανο στη μνήμη των λιγοστών πια παλιών του κατοίκων.

http://vimeo.com/latentcommunityproject

Sound & Silence Experience @ Corfu, Greece 2016

Όπου το νερό βρίσκει κι άλλο νερό

"Αγαπώ τα μικρά ποτάμια και τη μουσική τους.
Και τα ρυάκια που ρέουν σε ξέφωτα και σε λιβάδια,
πριν βρούν την ευκαιρία να γίνουνε μικρά ποτάμια.
Ίσως και να τ΄ αγαπώ κυρίως για τη μυστικότητά τους.
Σχεδόν ξεχνώ να πώ κάτι για την πηγή!
Τι πιο όμορφο από μια πηγή;
Μα και τα μεγάλα ρέματα τα΄χω στην καρδιά μου.
Και τους τόπους επίσης όπου τα ρέματα χύνονται στους ποταμούς.
Τα ορθάνοιχτα στόματα των ποταμών στο σημείο που φτάνουνε στη θάλασσα.
Τους τόπους όπου το νερό βρίσκει κι άλλο νερό.
Αυτοί οι τόποι στο μυαλό φαίνονται σαν άγιοι τόποι.
Ετούτα όμως τα ποτάμια των ακτών!
Τα αγαπώ έτσι όπως κάποιοι άλλοι αγαπούνε άλογα ή πανέμορφες γυναίκες.
Εγώ παθαίνω κάτι μ΄αυτό το κρύο, το βιαστικό νερό.
Και μόνο που το κοιτάζω, το αίμα μου ρέει πιο έντονα
Το δέρμα μου ανατριχιάζει.
Θα μπορούσα να μένω έτσι να κοιτάζω τούτα τα ποτάμια με τις ώρες.
Κανένα όμοιο με τ΄άλλα.
Σήμερα είμαι 45 χρονώ.
Ποιός θα πίστευε αν έλεγα
Πως υπήρξα κάποτε 35;
Άδεια η καρδιά μου και στεγνή στα 35!
Πέντε χρόνια ακόμα έπρεπε να κυλήσουν
Προτού ν΄αρχίσει ν' αναβλύζει πάλι.
Θα πάρω όσο χρόνο μ΄αρέσει σήμερα τ΄απόγευμα
Προτού να εγκαταλείψω το πόστο μου πλάι σ΄αυτό το ποτάμι.
Μ΄ ευχαριστεί πολύ ν΄αγαπώ τα ποτάμια.
Να τ' αγαπώ ίσαμε πίσω
Ίσαμε τις πηγές τους.
Να αγαπώ ό,τι με μεγαλώνει"

Το αναγνωρίζει κανείς;

3 χρόνια μετά

Τρία χρόνια μετά από το τελευταίο post. Άραγε οι ηλεκτρονικοί φίλοι μου είναι ακόμη εδώ; έκανα μια βόλτα στα blogs τους και διαπίστωσα ότι τίποτα δεν είναι ίδιο. Με μεγάλη έκπληξη διαπίστωσα ότι το τρομερό "shine on, you crazy diamond" μας αποχαιρέτησε, ο Πετεφρής συνεταιρίστηκε και τόσοι άλλοι δεν υπάρχουν καν. Βαρέθηκαν; Βρήκαν κάτι πιο σημαντικό να κάνουν στη ζωή τους από την ηλεκτρονική επικοινωνία; Δεν έχουν πια κάτι πρωτότυπο - κατά την άποψή τους να πουν; Γιατί τα παρατάει ένας bloger? Περιμένω απαντήσεις. Αν δεν υπάρξει καμία, ίσως και να μη συνεχιστεί αυτό το blog (μεγάλη απώλεια ξέρω - αλλά πολύ θα χαιρόμουν αν ξανασυναντούσα κάποιους απ΄ τους παλιούς μου συνομιλητές). Διαφορετικά θα πρέπει να το στήσω όλο απ' την αρχή.
Ωραία η αρχή δεν λέω. Αλλά και η συνέχεια έχει τη σημασία της. Αναμένω...

Είχατε δεν είχατε με ρήξατε στην ηρωίνη!

Έχω επισκέψεις να κάνω πρώτα.