Αϋπνία και νεύρα, πολλά νεύρα!!!

 

Καλησπέρα!

Για να δούμε ποιος θα κοιμηθεί σήμερα, με πόσες διακοπές και πόσες ώρες. Οι μέρες μου κυλούν γεμάτες και δημιουργικές, αλλά οι νύχτες μου είναι ανήσυχες. Και απ΄ ό,τι ακούω δεν είμαι η μόνη. Πολλοί υποφέρουν από διαταραχές στον ύπνο, αλλά δυστυχώς δεν αποφασίζουν όλοι να απευθυνθούν σε έναν ειδικό ψυχικής υγείας ώστε ν' αντιμετωπίσουν το πρόβλημα.

Η νοοτροπία "τρελός είμαι να πάω στον ψυχολόγο;", πόσω μάλλον στον ψυχίατρο είναι κυρίαρχη ακόμη και το έτος 2021. Δεν λέω υπάρχει προκατάληψη και στίγμα. Υπάρχουν κακοί επιστήμονες, ακατάλληλοι, άσχετοι, αναίσθητοι, φραγκοφονιάδες. Αλλά δεν νομίζω ότι είναι η πλειοψηφία. Αν το ψάξει λίγο κανείς, έστω στην αρχή κατευναστικά με ένα φάρμακο αν η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο και μετά με διαδικασία προσωπικής ανάπτυξης, όπως λέει μια φίλη μου ψυχολόγος και πολύ μου αρέσει, είναι βέβαιο, ότι θα βρει λύση στο πρόβλημα της αϋπνίας κι αν έχει το θάρρος, την υπομονή και καμιά φορά τα χρήματα (αν και υπάρχουν πολύ αξιόλογες δωρεάν δομές), θα καταλάβει και τις αιτίες της, θα γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του (ζητούμενο) και θα μάθει να σχετίζεται καλύτερα και πιο υγιώς και με τους άλλους ανθρώπους.

Ειδικά αυτούς τους δύσκολους καιρούς της πανδημίας με το διάχυτο φόβο που βιώνει ο καθένας για τον εαυτό του και τα αγαπημένα του πρόσωπα, αλλά και του υποχρεωτικού εγκλεισμού με ό,τι αυτό συνεπάγεται (για κάποιους αφόρητη μοναξιά για κάποιους άλλους υποχρεωτικό καθημερινό πολύωρο συγχρωτισμό με πρόσωπα του στενού περιβάλλοντος με τα οποία οι σχέσεις δεν είναι οι καλύτερες), για όλους πάντως εκνευρισμό, σχεδόν απόγνωση (ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΤΣΙΤΑ!), ίσως είναι η πιο κατάλληλη στιγμή να αντιμετωπίσει κανείς τους δαίμονές του αφού δεν μπορεί να ξεφύγει απ΄αυτούς όπως έκανε στο παρελθόν με διάφορους περισπασμούς.

Αποφορτίστε, συζητείστε, κάντε τέχνη, σχετιστείτε, επικοινωνήστε και αν χρειαστεί, χτυπήστε και την πόρτα ενός ειδικού. Δεν χρωστάτε εξηγήσεις σε κανέναν!

Εύη

 Goooodmorninggg!!!

Πάλι εδώ!

Αποφάσισα να δώσω σ' αυτό το blog που το αγάπησα πολύ και γνώρισα διαδικτυακά ενδιαφέροντες ανθρώπους μέσα απ' αυτό, μια τρίτη ευκαιρία. Τώρα είμαι λίγο πιο μεγάλη και πιο έμπειρη από διαδίκτυο. Έχω κι ένα blog επώνυμο, στο οποίο δημοσιεύω τα γραπτά μου (διηγήματα και άρθρα).

Αλλά εδώ θέλω να μοιράζομαι τις σκέψεις μου (και όχι μόνο) γι΄ αυτό διατηρώ προς το παρόν την ανωνυμία μου-με κάνει αυτό να αισθάνομαι πιο ελεύθερη.

Ο χρόνος μου είναι περιορισμένος, αλλά για να έχει ένα νόημα όλο αυτό, προσανατολίζομαι να ανεβάζω ένα post την εβδομάδα μέσα στο Σαββατοκύριακο, που όσο να ΄ναι χαλαρώνουν οι επαγγελματικές υποχρεώσεις.

Με την καραντίνα πώς τα πάτε;

Εγώ την παλεύω κάπως γιατί και πριν εργαζόμουν κυρίως από το σπίτι, οπότε δεν έχουν έρθει εντελώς τα πάνω κάτω στη ζωή μου, όπως έχει συμβεί σε άλλους ανθρώπους. Επίσης ζω σε σχετικά μεγάλο σπίτι, οπότε έχω τον δικό μου προσωπικό χώρο, κι ένα μπαλκόνι στενούτσικο αλλά περιμετρικά του σπιτιού, γεμάτο πολλά και όμορφα λουλούδια (να ΄ναι καλά η μαμά!).

Ωστόσο έχει και για εμένα δυσκολίες αυτή η κατάσταση. Μου λείπουν οι φίλοι μου, με τους οποίους διατηρώ τακτική τηλεφωνική κυρίως αλλά και μέσω skype επικοινωνία, μου λείπουν τα μαθήματα tai-chi, μου λείπουν οι βόλτες κυρίως προς τη θάλασσα που τώρα απαγορεύονται..Τα μουσεία, τα σινεμά, τα θέατρα...

Τέλος, αν και είναι μια κάποια λύση με έχουν κουράσει τα ατελείωτα mails, zoom, skype για δουλειά ή επιμόρφωση, ειδικά αν η σύνδεση έχει προβλήματα, ή αν τα μυαλά έχουν προβλήματα και μιλάει ο ένας πάνω στον άλλο, πετάγεται, διακόπτει...

Δεν ξέρω αν με νιώθετε... 

Θα χαρώ πολύ αν κάποια/ος διαβάσει αυτό το μήνυμα που έριξα στο μεγάλο μπουκάλι του διαδικτύου.

Άραγε θα βρω παραλήπτες;

Γράψτε μου κάτι στα σχόλια αν θέλετε, θα χαρώ πολύ ν' ακούσω και τις δικές σας σκέψεις.

Τα λέμε (ελπίζω να μη μείνω εδώ μόνη σαν το λεμόνι) σύντομα.

Τα φιλιά μου!

Εύη